Keloğlan ve arkadaşları ormanda, ağlayan bir ağaç bulurlar. Ağaç kurumuştur. Yaşlandığı için çocukların artık kendisiyle oynamamasından dolayı mutsuzdur. Keloğlan ve arkadaşları ağacın tekrar yeşermesi için su bulmak üzere gerçek dünyaya gelirler. Uzun onları gizlice dinler ve suyun ‘ilaç gibi geleceği’ni duyar. Keloğlan ve arkadaşları kovalarını doldurur ve geçit kapısından geri dönerler. Yalnız getirdikleri su yok olmuştur. Ağaca karşı mahçup, tekrar su almak üzere gerçek dünyaya dönerler derenin suyunun şifalı olduğunu zanneden huysuz ve uzun dereye çit çekmişlerdir. Uzun’u nöbetçi bırakan Huysuz oradan uzaklaşır. Keloğlan ve arkadaşları kendilerinden altın isteyen Uzun’u pazarlıkla kafasını karıştırarak kandırır ve borçlu çıkarırlar. Uzun altın istemek için Huysuz’un yanına giderken Keloğlan ve arkadaşları kovalarını yeniden doldururlar. Geçit kapısından geçerken sular buharlaşır. Bunun üzerine bu sefer aynı şeyi buzla denemeye karar verirler. Şeihrdeki bir limonatacıda kovalarını buzla doldurup köye geri dönerler. Bu sefer başarmışlardır. Sulanan ağaç hemen yemyeşil olur. Artık mutludur.